horizontal rule

  Vakantie Finland 2016  

horizontal rule

inhoud:

bullet Algemene informatie Finland >>
bulletInleiding
bulletJyväskylä
bullet Ski resort Häkärinteet
bulletKarelië
bullet Tikkala
bullet Valamon Luostrari (klooster)
bulletGeschiedenis
bulletBegraafplaats
bullet cider
bullet reünie
bullet Imatra
bulletImatran Koski
bulletKoskikirnut "Kettle holes"
bulletMotor Circuit Imatra
bullet kunstenaar Veijo Rönkkönen
bulletHelsinki
bullet
bullet Taina & Jussi
bullet Mika en Sirpa
bulletDe terugreis

Map of Finland

Inleiding

Wapen van FinlandOok in 2016 herhaalden we de reizen van 2013 en 2014. De reis via Travemunde was zo goed bevallen dat we die route weer volgden. Er werden andere bezienswaardigheden bezocht en deze keer sloten we af met logeren bij Mika en Sirpa in Helsinki zodat we uitgerust aan de terugtocht konden beginnen.

Samen met vriendin Päivi brachten we bezoeken aan vrienden en familie. We logeerden weer een paar dagen bij Mika en Sirpa in Murole. Vervolgens naar Jyväskylä, waar we de vorderingen van de bouw van het huis van Eline en Petri bekeken. Dit keer was er wel heel bijzondere nieuwe bewoonster. Dochter Helmie was geboren die we natuurlijk moesten bewonderen. Daarna gingen we naar het zomerhuis van Päivi bij Tikkela. Vandaar uit verkenden we een ander deel van het mooie Karelië. Zo bezochten we het enige klooster dat Finland rijk is. De vrienden reünie was dit keer bij Rea en Tarki thuis in Imatra. Op de terugweg naar Tikkela bezochten nog een wel heel bezonder beeldenpark. Op de terugweg naar huis bezochten we Taina en Jussi en zagen hun nieuwe aanwinst Ronja.

Op deze pagina zullen we alleen de nieuwe informatie weergeven. Voor meer informatie verwijzen we naar de reizen gemaakt in 2013 en 2014.

terug naar boven 

Jyväskylä

Na het bezoek aan Mika en Sirpa reden we naar Jyväskylä. Hier ontmoetten we Elina en Petri die druk zijn met de bouw van hun nieuwe huis. We waren al twee keer in Jyväskylä geweest maar nu was er wel heel bijzondere nieuwe bewoonster. Op 3 februari 2016 was dochter Helmie geboren die we natuurlijk moesten bewonderen. Het huis was bijna klaar. Door de komst van Helmie waren de laatste kleine werkzaamheden uitgesteld. Na afscheid te hebben genomen, reden we door richting het zomerhuis van Päivi in Tikkala. Onderweg weken we even af van de route en bezochten het Ski resort Häkärinteet.

terug naar boven 

Ski resort Häkärinteet

Het skigebied Häkärinteet ligt in Midden-Finland. Er is 6,8 km piste om te skiën en te snowboarden. De wintersporters hebben de beschikking over in totaal 4 liften. Dit wintersportgebied ligt op een hoogte van 115 tot 195 m. We hadden gehoopt op een restaurantje maar het is zomer dus alles was uitgestorven.

terug naar boven 

Karelië

Tikkala

Even ten zuiden van de plaats Joensuu heeft Päivi samen met haar broer bij het dorpje Tikkala haar zomerhuis. Anton kende het zomerhuis al van voorgaande jaren maar dit jaar was de bedoeling eens wat aan onderhoud te gaan doen. Daarvoor had Anton een Multi Tool op benzine uit Nederland meegenomen. Benzine was noodzakelijk omdat er geen elektriciteit in het zomerhuis is. Het struikgewas rond het zomerhuis is bijzonder taai waardoor het met de hand verwijderen bijna onmogelijk is. Het resultaat was verbluffend te noemen. In een vrij kort tijdbestek maakte Anton een groot deel van het terrein schoon. Päivi zorgde voor het opruimen van het afval. Toen Sanne, die niet ver ook een zomerhuis heeft. het zag wilde zij direct ook zo'n tool hebben.

Later die week kwamen Päivi's broer en schoonzus samen met hun dochter Eline en man Petrie op bezoek. Helmie was er ook bij. Ook zij waren verbaasd over de grote schoonmaak. Petrie had een motorzaag meegenomen om enige bomen om te zagen. Dan zie je de jeugd. In een korte tijd waren veel bomen omgezaagd en in stukken gesneden. Aan het einde van de dag werd ge sauna bezocht om af te sluiten met een barbecue. 

terug naar boven 

Valamon Luostari (klooster)

Met Ahto en Ellen bezochten we het orthodoxe mannenklooster "Valamon Luostari".

In de Tweede Wereldoorlog is het oorspronkelijke klooster op het eiland Valaam  vernield en later herbouwd aan de oever van het Heinävesimeer in Finland. De prachtige witte gebouwen met de fraai gevormde daken vormen ook heden ten dage nog het onderkomen van de monniken. Tegenwoordig is in het klooster een museum gevestigd met o.a. een rijke collectie iconen; verder vormen een bibliotheek, een restaurant en een souvenirshop nog een onderdeel van het klooster. We sloten ons aan bij een rondleiding in het Fins. Päivi was dus wel genoodzaakt ons enige vertaling te verzorgen.

De geschiedenis van dit klooster gaat terug tot de 12de eeuw, naar het befaamde Valamo-klooster op een eiland in het Ladogameer in het nu in Rusland gelegen Karelië. De kloosterorde van Valamo stond bekend om haar soberheid, een levenswijze die de monniken moesten praktiseren, terwijl ze tegelijkertijd ook nog een vak moesten uitoefenen.

Onze gids vertelde ook nog een leuke anekdote. Koningin Wilhelmina heeft het klooster samen met Prins Hendrik eens bezocht. Ze maakten gebruik van de sauna waarbij het een en ander werd gedronken. Het verhaal zegt dat ze hem aardig om hadden waardoor ze de gekregen icoon bij hun vertrek vergaten.

Het Klooster is het centrum van het orthodoxe geloof in Finland. Het is een imitatie van het oorspronkelijke klooster op een eilandje in het Ladogameer, dat in 1940 door Rusland werd veroverd. De monniken vluchtten toen naar het Finse deel van Karelië en namen zoveel heiligdommen en kunstschatten mee als ze konden. In het merengebied rond Heinavesi bouwden ze hun klooster weer op. Tegenwoordig is het klooster behoorlijk commercieel met hotel, restaurant, winkel en busladingen toeristen. Bezoekers kunnen er overnachten en de monniken verzorgen rondleidingen. Stiller en minder toeristisch is het nabijgelegen orthodoxe vrouwenklooster Lintula in Palokki (met klein café).

terug naar boven 

Geschiedenis
De orthodoxe klooster traditie strekt zich uit over Constantinopel en de berg Athos in Griekenland naar het Midden-Oosten en de Egyptische woestijn. De eerste Griekse monniken kwamen mogelijk al in 900 aan in Novgorod en Karelië. Een van hen was de monnik Sergei, die via Kiev en Novgorod naar het Ladoga meer reisde om zich vervolgens als eerste te vestigen op het Valaam eiland. Volgens de overlevering werd hij later opgevolgd door de monnik Herman. 

Volgens de overlevering werd het Valaam klooster in 1100, op het eiland Valaam kilvoitellutta, opgericht door Sergei en Herman van Valaam. Het klooster beschikt over een lange geschiedenis die gekenmerkt wordt door periodes van sterke groei, evenals moeilijke periodes. De eerste echte hoogtijdagen waren aan einde van de jaren 1500. In het begin van 1600 werd het klooster verwoest. Het werd gedurende 100 jaar niet hersteld.
Het klooster werd opnieuw opgebouwd ten tijde van Peter de Grote in 1716 en werd de orde van Valaam. Gedurende de late jaren 1700 tot de vroege jaren 1900 beleefde het klooster zowel geestelijk als materieel een gouden eeuw. De herbouw werd gestart door abt Nasari en voortgezet door abt Damaskin.  Het leven in het Klooster was afhankelijk van de Landbouw waarbij het spirituele leven niet werd vergeten. De opleidingen van de broeders bloeide, ondersteund door het traditionele systeem van ouderen instructeurs. De grootste bloei van de broeders was in 1913, toen het bestond uit maar liefst 359 monniken en 562 novicen.

De Eerste en de Tweede Wereldoorlog was van grote invloed op het klooster dat geëxploiteerd werd onder auspiciën van de Finse orthodoxe kerk.Na de verovering door de Russen werd het klooster in februari 1940 geëvacueerd, en ongeveer 200 broeders vonden een nieuwe thuis in Heinävesi Papinniemestä. Sergei en Herman wezen de broeders de weg naar Heinävesi als de nieuwe locatie voor het klooster. Er werd namelijk in de nalatenschap van een hoofdgebouw een icoon boven de poort gevonden die doorslaggevend was. Op dit icoon stond de beeldenis van Sergei en Herman. In de volgende decennia werd de continuïteit van het klooster bedreigd door vergrijzing van de broeders waardoor de aantallen broeders onverbiddelijk afnam. Echter in 1970 beleefde het klooster een nieuwe groei. Het klooster heuvel werd opgebouwd van nieuwe stenen en een nieuwe generatie broeders arriveerde met ook een nieuw streven. Voor het klooster werd het toerisme de belangrijkste inkomstenbron. Vandaag de dag heeft het klooster ongeveer tien spirituele broeders en is het weer het belangrijkste orthodoxe culturele centrum van Finland en een populaire toeristische bestemming.

Voordat we vertrokken proefden we nog de whisky die sinds kort ook in het klooster wordt gemaakt. Het was een voortreffelijke whisky waarvan we genoten.

terug naar boven 

begraafplaats

Als laatste bezochten we het klooster kerkhof. Hier zijn meer dan 200 monniken begraven. In aanvulling op de Valaam broeders is het ook nog de laatste rustplaats van broers Konevitsa Pechenga evenals een aantal Lintula klooster zusters. De begraafplaats is de laatste rustplaats voor vele orthodoxe en Lutheranen klooster vrienden. Zo is daar ook het graf van de beroemde schrijver Pentti Saarikoski opgeluisterd met vele pennen en potloden door bewonderaars als eer achtergelaten.

De begraafplaats ademt de geest van de orthodoxe traditie. In aanvulling op het eenvoudige houten kruis zijn er op het kerkhof ook volgens de Karelische traditie grobu's te zien. Grobu's zijn in Karelië en Rusland houten tomben, die mogelijk al meer dan duizend jaar geleden werden gebouwd. Deze twee meter grote van hout en geborstelde planken gebouwde graven zijn vaak versierd met ingewikkeld houtsnijwerk. Op deze manier was het mogelijk ook in de winter mensen te begraven en te beschermen tegen wilde dieren. In Finland kun je nieuwe en oude grobu's zien.

De begraafplaats streeft er na om de monniken te herdenken. Hiervoor werd in de jaren 1970 een monument opgericht . Dit monument werd gefinancierd door de besparingen op het pensioengeld van de monniken. Het werd ontworpen na de schets van Ina Colliander door architect Ivan Kudrjavzev. Het monument beschrijft de oprichters van het klooster, Sergei en Herman van Valaam samen met het kruis van Christus.

terug naar boven 

Cider

Op de terugweg naar Tikkala volgen een heel mooie route waar we de pont (Arvinsalmi) pakte in de richting van Rääkkylä. Bij Rääkkylä dronken we cider vlak naast de plaatselijke fabriek. De eigenaar kreeg in een erfenis een appelboomgaard en wist niet wat met de appels te doen. Hij reisde eerst naar Engeland waar hij het vak van cider maken leerde. Vervolgens startte hij deze fabriek Paksuniemen juomatehdas. We dronken 4 smaken en moesten erkennen dat hij het goed geleerd had. Nu kunnen de plaatselijke boeren hun overtollige appels ook kwijt. Een goed initiatief. Van hier reden we dwars door de bossen naar het zomerhuis.

  terug naar boven 

Reünie

 

Ook dit jaar hadden we weer een reünie met een groepje van 8 vrienden uit Päivi's jeugd. We ontmoetten hen bij Rea en Tarki thuis in Imatra. Daar waren ook dochter Silja en schoonzoon Juuso met  een wel heel leuke hond Luna. Het is een Nederlands keeshond. Hij is bijzonder goed getraind en kampioen van Finland.

De reünie was weer fantastisch. Fijn om de vrienden na twee jaar weer allemaal te zien. 's Middags aten we mij zijn allen in de keuken bij Rea. Het was even dringen maar dat maakte het juist zo gezellig. Daarna door Imatra gewandeld. Imatra is bijzonder mooi natuurlijk gelegen aan een meer.

terug naar boven 

Imatra

 

terug naar boven 

Imatran Koski

We zorgden er voor op tijd in Imatra te zijn om het spektakel van het openzetten van de sluizen bij Imatran Koski te kunnen zien. Bij het industriestadje Imatra brak namelijk 5700 jaar geleden het Saimaameer door de afsluitende Salpausselkä heuvelrug en daalde het waterniveau in het reusachtige meer met twee meter. Zo ontstond de brede Vuoksijokirivier, die zich met een 19 m hoge waterval door een kilometerslange kloof naar beneden stort en verder stroomt naar het Ladogameer (nu in Rusland). Sinds hier in 1928 een grote stuwdam met waterkrachtcentrale werd gebouwd is de rivier opgedroogd. Maar in de zomermaanden juni en juli worden ieder weekend 's avonds de sluizen twintig minuten opengezet, zodat je het spektakel in de Imatran Koski weer even kunt meemaken. Uit luidsprekers schalt dan de toepasselijke muziek 'het kookt in de stroom' uit de Finlandiasymfonie van Sibelius. De Imatra waterkrachtcentrale is de grootste van Finland en is 's zomers te bezoeken.

 

De zeer snel stromende rivier was werkelijk spectaculair. De grote rotsblokken zorgden voor schitterende plaatjes. Er waren veel mensen die naar dit spektakel kwamen kijken. 

We reden met een leuk treintje terug naar het meer vlak bij het huis van Rea en Tarki. We dronken wat op twee terrassen mooi aan het meer gelegen. Daarna wandelden we door het bos terug naar het huis van Rea en Tarki.

 

 's Avonds werd het heel gezellig met de barbecue aan. Iedereen sliep in het huis waarna we samen van het ontbijt genoten. Na het ontbijt gingen de meesten naar huis uitgezwaaid door Rea en Tarki plus Päivi en Anton. Wij bleven nog om Imatra verder te bezoeken. We gingen terug naar de Imatran Koski waar we door her fraaie park wandelden. Langs de kloof staat het in 1903 in art nouveau stijl gebouwde Valtionhotelli, waardoor het toerisme hier op gang kwam. We wandelden  door het Kroonpark, een natuurpark langs de kloof dat door Tsaar Nikolaas I in 1842 werd aangelegd. We volgden het bewegwijzerde wandelpad langs diverse standbeelden, monumenten en fraaie uitkijkpunten. Zo zagen we verschillende Kettle holes.

terug naar boven 

Koskikirnut "Kettle holes"

 

Er zijn honderden "Kettle holes" in Kruununpuisto park. De kleinste zijn de grootte van een glas water en de grootste zijn groot genoeg om een mens te passen. De Kettle holes (er is geen Nederlandse naam voor te vinden) ontstonden vrij snel na het ontstaan van de Vuoksi River, zo'n 5700 jaar geleden, als gevolg van erosie door water en het rots materiaal. Door de opwaartse stroming in het midden van een Kettle hole wordt rots materiaal door de onstane draaikolk en de daardoor als maar draaiende steen verwijderd. Dit wordt erosie genoemd. De Kettle holes in het gebied zijn te zien op de afgeschermde zijde van de steenlaag die is verbonden met de "mica gneis" laag. De Kettle holes zijn gemaakt in het graniet. Sommige Kettle holes vertonen spiraalgroeven die door het deinende water zijn ontstaan.

 

We liepen vervolgens naar de waterkrachtcentrale. Het zeer snel stromende water zorgt duidelijk voor een zeer grote elektriciteit voorziening. Vlak daarna zagen we het standbeeld van het meisje Inkeri van Imatra. Dit standbeeld werd voltooid in 1972. Het verhaal is dat zij was gekozen als schoonheidskoningin maar vervolgens de drukte om haar heen niet aankon. Zij pleegde zelfmoord door in de waterval te springen. Na haar hebben nog meer meisjes het zelfde gedaan.

Aan het einde van het park bevindt zich nog een groot amfitheater.

terug naar boven 

Motor Circuit Imatra

We reden een stukje van het oude Circuit van Imatra dat bestond van 1962 tot 1986 in twee versies en werd uitsluitend gebruikt voor wegraces met motorfietsen. Mijn belangstelling voor het circuit werd gewekt door mijn biljart maatje Jan Huberts. Hij kon niet ophouden met zijn verhalen over wat hij daar allemaal meemaakte. Jan Huberts begon zelf als coureur. Huberts werd zes keer Nederlands Kampioen. In 1962 won hij twee keer een Grand Prix in de 50cc klasse, die van Frankrijk en van de toenmalige DDR. Zijn succes was de voorbode van een hele generatie uiterst snelle Nederlandse coureurs in de lichte klassen. Jan Huberts bleef zelf bijna een kwart eeuw actief als rijder. Geen enkele Nederlander is zo vaak in de TT Assen gestart als hij.
Helaas is hij in 2016 op 79-jarige leeftijd overleden.

Van 1962 tot 1978 werd een 6,030 kilometer lang stratencircuit in het oosten van de stad Imatra gebruikt. Men reed er met de klok mee. Het circuit lag langs de Vuoksi rivier en een spoorlijn, die tijdens de wedstrijden twee keer overgestoken moest worden. Van 1979 tot 1982 werd een korter circuit gebruikt. Dit was slechts 4,950 kilometer lang en bestond grotendeels uit de wegen van het westelijke deel van het oorspronkelijke circuit.
Vanaf het seizoen 1964 tot en met het seizoen 1982 werd op dit circuit 19 keer de Grand Prix van Finland georganiseerd. Vanaf het seizoen 1983 verloor de Finse Grand Prix haar WK-status vanwege het gevaarlijke circuit en de dood van zijspancoureur Jock Taylor in 1982.
In 1986 werd de laatste wegrace op het circuit van Imatra gehouden, maar er worden nog steeds classic (veteranen) races georganiseerd.

Vervolgens reden we naar de grens met Rusland ongeveer met zo'n 15 km vlakbij. Langs de weg staan veel enorme supermarkten die sinds de boycot leeg staan.

terug naar boven 

kunstenaar Veijo Rönkkönen

Op de terugweg naar Tikkala stopten we langs hoofdweg 6, circa 50 km ten noordoosten van Imatra bij het stadje Parikkala. Hier brachten we bezoek aan een van Finlands fascinerendste kunstuitingen. Veijo Rönkkönen leidde een teruggetrokken leven en weigerde zijn werk aan het volk tentoon te stellen. In de uitgestrekte tuin van de kunstenaar staan meer dan 500 zeer realistische figuren van beton in voornamelijk yogahouding, sommige angstaanjagend omdat ze zijn voorzien van echte tanden. Maar de engste figuren zijn de mannen die gehurkt zitten achter de bosjes of gemaskerd zijn en met de armen gespreid op je af lijken te komen. Voorzien van echte tanden en pikzwarte ogen staan ze garant voor slapeloze nachten. De kunstenaar bouwde gedurende 40 jaar in alle rust aan zijn beeldenpark.

 

Het beeldenpark en de omringende tuin werd enkele jaren geleden ontdekt als toeristische attractie en ontvangt sindsdien enkele tienduizenden bezoekers per jaar. Het park werd in 2009 verkozen tot toeristische bestemming van het jaar. De toegang is gratis.

terug naar boven 

Helsinki

Taina & Jussi

Op de terugweg naar Helsinki hadden we met Taina en Jussi afgesproken. Er was inmiddels uitbreiding van gezin geweest. Ronja was op 12 augustus 2014 geboren. Ronja was al bijna 2 jaar. We zagen haar nu voor de eerste keer. Wat een schatje, maar nog wel verlegen. Ze was weg van de meegebrachte cadeautjes waaronder rode Nederlandse klompjes. Taina en Jussi hebben een wel heel bijzonder kat José die de warmte van de router wel heel lekker vindt.

 

 

 

 

 

 

 

terug naar boven 

Mika & Sirpa

Na de lunch vertrokken we naar het Helsinki huis van Mika en Sirpa. We dineerden hier om er vervolgens een gezellige avond en een groot deel van de nacht van de maken. 

 

  terug naar boven 

De terugreis

Ook dit keer vertrokken we, vanuit Helsinki, met Finnlines om 17:00 uur naar Travemunde. De terugreis is één overnachting en de ferry komt dan om 21:00 uur aan. Na nog even van de drankenwinkel gebruik te hebben gemaakt, reden we verder. We hadden een leuk hotelletje "Nobis Krug te Groß Sarau" gereserveerd dat aan een meer lag. Het was al laat geworden, zodat we snel naar snel naar het hotel reden. Afgesproken was, omdat er waarschijnlijk niemand aanwezig zou zijn, waar de sleutel te vinden was. Gelukkig kwamen we op tijd om de eigenaresse nog net te treffen bij het weggaan. We kregen een mooie kamer in het oude gedeelde van de voormalige boerderij. Het was wel even uitkijken voor de lage maar wel rustieke balken. De volgende morgen genoten we van een uitstekend ontbijt. Omdat het licht was zagen we nu pas de mooie omgeving. Na het ontbijt reden we verder naar Nederland.

terug naar boven 

 

 Laatst bijgewerkt op: zaterdag 25 februari 2017

Menu Generated By: OpenCube NodeFire - www.opencube.com