horizontal rule

In memoriam Jessica Kerstholt

van der Kleijn

horizontal rule

(*16 juli 1915 - †9 februari 2021)

Programma

Muziekstuk 1: INLOOP: Jeroen v/d Boom: “werd de tijd” 

Spreker 1:  Welkomstwoord (Anita)

Lieve Monique, Anita, familie en vrienden, wat fijn dat jullie hier zijn om voor de laatste keer samen te zijn met Jessica.   We kijken naar een prachtige foto van Jessica! Toen ik aan Monique en Anita vroeg: beschrijf me jullie moeder eens, hoe was zij? Zeiden zij: “onze moeder was een heel sterke vrouw. Wat zij al niet meegemaakt heeft….” Vanaf haar 39e jaar werd zijn ziek en vanaf dat moment volgden verschillende ziektebeelden elkaar op. Maar Jessica bleef de moed er in houden. Zij was creatief; maakte de trouwjurken van haar meiden. Zij was technisch: regelde alles met computers tot zij het herseninfarct kreeg.   Zij was gelukkig met Harry; een hecht stel waren zij, altijd samen. Ook met Harry’s zoon Duncan kon zij het goed vinden. Harry was koerier en vaak waren ze samen op pad. Ook ging ze graag met Harry op vakantie: Turkije was het favoriete vakantieland, met een hoofdrol voor de badplaats Lara en dan verbleven ze het liefste in hotel Saturn. Dat was pas genieten!   Na het overlijden van Harry waren Monique en Anita bang dat Jessica eenzaam zou worden. Maar ook hier pakte ze het leven weer op en ze genoot weer van een borreltje met haar vrienden. Waarna ze steevast emotioneel werd….   Jessica is ons helaas ontvallen, vorige week op dinsdag 9  februari. Monique en Anita waren bij haar toen zij aan haar laatste reis begon. Jessica is 75 jaar geworden. We gaan zo dadelijk luisteren naar de muziek waar Jessica zo van hield en Anita, Monique, en ome Ton vertellen ons over haar leven.           

Muziekstuk 2: Miss Montreal: “Als je alles weet” 

Spreker 2: Anita

Toespraak Anita

Lieve ma, Wat zal ik dat gaan missen. Vrijdagmiddag de Lakei. Daar zat je steevast met je vriendinnen aan de koffie of een lekkere borrel. 1k liep er altijd even langs οm je gedag te zeggen en dan sloot ik soms gezellig even aan voor een drankje.

Ik kon er zo van genieten dat je het leven na Harry weer had opgepakt. Je had uitjes met Pulse of de Zonnebloem, ging zwemmen met een aantal dames of kreeg vriendinnen op de koffie.

De laatste jaren was je ook heel creatief. Eigenlijk ben je dat altijd al geweest. Het begon met kleding maken voor onze vader, die niet in de standaard confectiematen paste vanwege zijn lengte. In het ziekenhuis vertelde je nog dat je met zorg een mooi stofje had uitgezocht voor het zoveelste overhemd voor pa, en vervolgens een dame zag lopen in een jurkje van hetzelfde stofje. Daarna heb je voor ons nog de mooiste kleding gemaakt. Zeker voor de jaarlijkse gala's van mijn toenmalige werkgever, maakte je de mooiste jurken. Als klap op de vuurpijl naaide je onze trouwjurken. En dat is een knap staaltje werk geweest!

Daarnaast hielp je veel mensen met het oplossen van hun computerproblemen. Nooit heb je daar les in gekregen, maar je had er feeling voor. Je had gevoel voor techniek.

De laatste tijd was je druk met diamond painting, urenlang plakte je minuscule gekleurde steentjes op een grote foto en sinds verleden jaar zomer zijn er heel wat bollen macramé door je handen gegaan voor het maken van plantenhangers, kerstboompjes, uiltjes etc. Je macramé leverancier zal deze omzet zeker gaan missen.

Youri, Danique en Bodil gingen graag samen naar hun oma. Je maakte dan lekkere, vooral erg vette, pannenkoeken of jullie gingen met elkaar plaatje grillen buiten in de tuin. Je sloofde je enorm uit. Daarna was je ook wel erg moe, want je lijf deed zeer, maar dit had je er graag voor over. De kids zullen dit uitje enorm gaan missen.

Wat ik me nog kan herinneren van vroeger toen we klein waren, wat jou uniek maakte, was de verrassing als we uit school kwamen, onze kamer was totaal veranderd. De hele dag was je druk geweest met behangen en verven. Onze kamers waren weer als nieuw!

Ook heel bijzonder van vroeger zijn de toetjes na het eten. Pa en ik aten standaard yoghurt met beschuit en suiker, op zich niet heel raar, maar dan de toetjes van jou en Monique. At vooral niet de restjes gekookte aardappelen op, want nee... die waren voor het toetje... met karnemelk wel te verstaan! lk vraag me af wie dit nu nog wel eens eet!

Waar je ook erg gek op was, was balkenbrij, dit maakte je nog wel eens voor jezelf of als verrassing voor je broer. Of wat dacht je van een spoorpunt, een gebakje van restantjes? Deze laatste kun je nog steeds bij de bakker in IJsselstein kopen!

Ik ga je missen ma. lk hoopte in het voorjaar met jou en Monique nog een leuk dagje uit te kunnen organiseren, maar helaas mag het zo niet zijn. Ik teer nog op de leuke herinnering van Giethoorn afgelopen jaar of ons uitje naar Volendam, met ons in klederdracht.

Doe de groeten aan opa, oma, pa en Harry en het is een fijne gedachte dat je ooit op ons zal wachten.

Muziekstuk 3: Willem Duijn: “Mijn Allessie” 

Speker 3: Monique

Toespraak Monique

Nοu ma, hier sta ik dan. Vol ongeloof. Want het besef datje er niet meer zult zijn is er bij mij nog niet.

Er is wel een moment waar ik me aan vast ga houden en met mij mee zal dragen.. dat is de nacht dat ik bij jou in het ziekenhuis ben gebleven.

Het was heel fijn. We hebben herinneringen opgehaald en alles waar we nog behoefte aan hadden οm met elkaar te delen hebben we gedeeld.

Ook hebben we het gehad over je vrienden. Die erg belangrijk voor je waren. Zoals Triena, waar je vaak gezellig een bakkie ging doen, kroketje ging eten en heerlijk in de tuin zat. waar je zo van genoot. Stien die je al zoveel jaren kent en over de vakanties van jullie samen en over de vakanties met Janny & Gerard.

Vakantie gaan was heel belangrijk voor je. Dat heb je altijd gehad. We hadden we het niet breed vroeger, maar je spaarde toch het hele jaar οm 3 weken naar Italië te kunnen gaan met de auto en caravan. Ook al stond je elke avond te koken in de hitte in het kleine caravannetje, je was lekker op vakantie. Ja, je regelde het wel goed voor je gezin.

Trouwens, regelen kon je wel. Zodra iemand οm je heen ook maar iets zei of hulp nodig had regelde je het wel voor diegene. Noem maar op of je deed het. Het uitzoeken van hotels, dingen voor je maken, kleding vermaken, van alles voor je uitzoeken tot aan rijden als iemand geen vervoer had. Je stond altijd voor iedereen klaar. Ondanks de pijn die helaas altijd had.

De laatste avond hebben we ook over de muziek gesproken voor je crematie en toen ik `mijn Allessie" noemde kwam er een glimlach door de pijn heen en was dat een duidelijk signaal. Ja deze moest zeker gedraaid worden want dit is het nummer van jou en je grote liefde Harry.

En toen was er die laatste dag. Die dag die ik nooit meer ga vergeten. Het was heel erg verdrietig... maar wat ben ik blij dat ik met Anita samen je heb kunnen steunen tot het laatst.

Ma, ik heb je gelukkig nog kunnen zeggen dat ik erg trots op je ben en dat ik zoveel respect voor je heb hoe je bent omgegaan met de pijn en je ziektes. Je was een ontzettend sterke vrouw.

Lieve ma, ik hou van je!

Muziekstuk 4: Ankie: “Amazing Grace” 

Spreker 4: Ome Ton

Toespraak Anton

73 jaar kende ik haar. Het langst van jullie allemaal. We hebben in die jaren veel meegemaakt. Onze jeugd was eigenlijk best plezierig. We groeiden op in een typisch arbeiders gezin maar kwamen niets tekort. Natuurlijk waren onze verlangens ook niet zo hoog als van de huidige jeugd. Rijker dan anderen brachten wij onze vakanties door in Katwijk aan Zee. Meestal voor zo'n 6 to 8 weken. We hadden daar een tenthuisje dat elk jaar moest worden opgezet en afgebroken. Wat een fijne tijd hadden we daar. Pa kwam vaak in het weekend op zijn brommer vanuit Utrecht langs de oude Rijn gereden.

Als puber wilde Jes niet echt naar school. Ze stopte toen ze 15 was en ging werken bij de Hema achter de warme worst. Ze leerde Joop kennen en dat was haar eerste liefde. Joop kwam uit Eindhoven en leerde aan de grafische school in Utrecht. Helaas ging deze relatie mis en ik zie ze nog samen op onze zolder om de al verworven uitzet te verdelen. Inmiddels was Jes bij het hoofdkwartier van de NS gaan werken. Ze was afdelingassistent bij de afdeling normalisatie. Allemaal mannen die haar op handen droegen. Frappant dat ik later manager werd van de afdeling constructie normalisatie bij PTT.

Jes en Pa gingen autorijlessen nemen. Daar ontmoette ze Henk waarmee ze trouwde. Twee mooie dochters werden geboren, Anita en Monique. Ik bezocht ze vaak in de flat waar ze waren gaan wonen na eerst op kamers te zijn begonnen. Na mijn studie en diensttijd verhuisde ik naar Den Haag. Eerst op kamers en later naar een woning in het centrum. Ik weet nog goed dat de hele familie om 9 uur op de stoep stonden voor mijn verjaardag nadat ik om 7 uur naar bed was gegaan na het verjaardagfeestje met vrienden. Dan hebben we iets aan de dag was het motto. Het duurde even voor ik in de stemming was.

Ik kwam Ankie tegen en we trouwden in Elburg. Jes, Henk en de kinderen waren van de partij. Monique was bruidsmeisje. Wij gingen wonen in Pijnacker waar Jes en de familie ons regelmatig bezochten. Voor de kinderen was de flipperkast jaren lang het hoogtepunt.

Jes en Henk scheidden en Later kwam Harry in beeld. Ze trouwden bij de Zoeloes in Zuid Afrika op mijn verjaardag. Het werd een gelukkig huwelijk tot Harry overleed. Jes was ontroostbaar en miste hem tot haar overlijden.

Toen Ankie overleed was Jes de eerste die midden in de nacht naar Pijnacker reed om haar broer te ondersteunen. Dat had ik toen echt nodig.

Jes bezocht ons regelmatig in Zoetermeer en het was altijd gezellig. Inmiddels woonde ik daar met Päivi en toen we in stilte trouwden was Jes daar als een van de weinige getuige van. Wij zullen haar missen. Ik zal haar missen.

Lieve Zus we zullen je nooit vergeten. Rust zacht!

Je broer Anton

Spreker 5: Slotwoord (Anita)

Lieve Monique, Anita, familie en gasten, Het moment is aangebroken om afscheid te nemen van Jessica. Het is duidelijk hoeveel zij voor iedereen heeft betekend. Zij zal heel erg gemist worden.   Zo dadelijk, tijdens het laatste muziekstuk,  zal ik u uitnodigen om, ieder op uw eigen manier, rij voor rij en op gepaste afstand van elkaar, Jessica een laatste groet te brengen. Doet u dan alstublieft weer uw mondkapjes op.   En dank voor uw komst vandaag naar deze aula om bij deze dienst aanwezig te zijn. Uw aanwezigheid vandaag betekent veel voor de familie.   Graag wil ik u allen, namens ons hele team, sterkte wensen in de komende tijd. Pas goed op uzelf, pas goed op anderen.   Ik wil deze dienst graag afsluiten met een gedicht, waarvan de familie vindt dat het zo bij Jessica past:       Je kunt er nu tranen over vergieten dat ik gestorven ben. Maar..           Je kunt er ook dankbaar voor zijn dat ik heb geleefd.   Je kunt je ogen sluiten en hopen dat ik terug zal komen. Maar..           Je kunt ook je ogen openen en zien wat ik na heb gelaten.   Je hart kan leeg zijn omdat je me niet meer kunt zien. Maar..            Je hart kan ook vol zijn van liefde en de vriendschap die we samen hebben gedeeld.   Je kunt me herinneren als weggegaan. Maar..           Je kunt ook de herinnering koesteren en die voort laten leven.   Je kunt ervoor kiezen te huilen, je leeg en verslagen te voelen. Maar..           Je kunt ook doen wat ik van jou mag verwachten…   Glimlach…Open je ogen….Leef nu….Ga door….   Herinner je mijn leven.   Treur er niet over dat ik er niet meer ben maar  ..           Wees blij dat ik een plaats heb gehad in je leven   Want liefde houdt niet op Waar het leven eindigt…..               

Muziekstuk 5: UITLOOP: Henk Poort en Emma Heesters “Vivo Per Lei”

terug naar boven

Laatst bijgewerkt op: zaterdag 20 februari 2021

 

Menu Generated By: OpenCube NodeFire - www.opencube.com